όχι δεν τις ξέρω

το μολύβι απλώς σπάει πάνω στο χαρτί.
σκοτώνει λέξεις, σκέψεις...

δήθεν εκδικήσεις και πόνος "αβάσταχος" (σιγά μην μας κοπεί η μέση)
φτιαγμένες από πλήκτρα να χαθούν σε μία οθόνη.

σπάει το μολύβι, αλλάζουν θέσεις τα πλήκτρα.
βιασμένες λέξεις έτοιμες για διαπόμπευση.

όχι δεν τις ήξερα.
ποτέ δεν τις ήξερα.

κοινές λέξεις και σκέψεις,
έτοιμες για τον καθένα.

σκοτώνεται η ορμή, επάνω τους κάθε βράδυ,
λέξεις κοινές,
σκέψεις κοινές,
πόθοι κοινοί,
που χάνονται κάθε βράδυ στον ήχο του μολυβιού.
στην απληστία μιας οθόνης.


*το παραπάνω κειμενάκι αφιερωμένο στην urban fairy lady

(όπως εγώ!)

όταν στα χέρια σου
φωλιάσει αηδόνι ένα πρωί
(γλυκό πουρνό το λένε κάποιοι)

μην το πιέσεις από λαχτάρα(όπως εγώ!)
να σου τραγουδήσει

ξαφνιασμένο θα φύγει
θα χαθεί μακρυά

κι ύστερα χαμένος διπλά
θα σαι(όπως εγώ!)
που τραγούδι και συντροφιά ζηλευτή
έχασες(όπως εγώ!)

για μια στιγμή πόθου όπου
το εγώ δεν σμίστηκε το εσύ
παρά χάθηκε στην μοναξιά του

σαν από πάντα


σημ: χαζή παρηγοριά μου απομένει ότι γνώρισα πώς δεν χάθηκαν τέτοια πρωινά πουλιά και θα συνεχίζω να ψάχνω.
χαζή παρηγοριά γιατί μπορούσα να χαίρομαι ένα τέτοιο τραγούδι και το έχασα...

τελικά ναι οι άνδρες είμαστε αρκετά κιλά μαλάκες

ημερολόγιο καταστρώματος 15-8-2007

Θέλω να ταξιδεύω. Ακόμη κι όταν είμαι μέσα στο δωμάτιο και κοιμάμαι σκέφτομαι ότι ταξιδεύω.
Να τρέχω και να φεύγω μακρυά. Μου είναι τόσο έντονη αυτή η ανάγκη που έχω την εντύπωση ότι εμπεριέχει και μια τάση φυγής από την πραγματικότητά μου.

Όμως φεύγουμε για να γυρίσουμε.

Και φυσικά δεν ξεχνώ ότι κάποιοι συνταξιδιώτες μου θα φύγουν, έχουν άλλο δρόμο, άλλο ταξίδι.
Λέω δεν το ξεχνώ, γιατί το ξεχνώ.
Εφήμερες οι ανθρώπινες σχέσεις όσο και να θέλουμε το αντίθετο. Δηλαδή όχι όλες. Αλλά οι περισσότερες είναι.

Άδεια η Αθήνα, το μυαλό μου άδειο.

Ξέρω γκρινιάζω. Ίσως κι απλά να βαριέμαι. Ίσως να μου την σπάει που δεν βρίσκω την λύση για αυτά που μου συμβαίνουν. Ίσως να έχω βρει την λύση και να μου την σπάει η ίδια αυτή.