όχι δεν τις ξέρω

το μολύβι απλώς σπάει πάνω στο χαρτί.
σκοτώνει λέξεις, σκέψεις...

δήθεν εκδικήσεις και πόνος "αβάσταχος" (σιγά μην μας κοπεί η μέση)
φτιαγμένες από πλήκτρα να χαθούν σε μία οθόνη.

σπάει το μολύβι, αλλάζουν θέσεις τα πλήκτρα.
βιασμένες λέξεις έτοιμες για διαπόμπευση.

όχι δεν τις ήξερα.
ποτέ δεν τις ήξερα.

κοινές λέξεις και σκέψεις,
έτοιμες για τον καθένα.

σκοτώνεται η ορμή, επάνω τους κάθε βράδυ,
λέξεις κοινές,
σκέψεις κοινές,
πόθοι κοινοί,
που χάνονται κάθε βράδυ στον ήχο του μολυβιού.
στην απληστία μιας οθόνης.


*το παραπάνω κειμενάκι αφιερωμένο στην urban fairy lady

(όπως εγώ!)

όταν στα χέρια σου
φωλιάσει αηδόνι ένα πρωί
(γλυκό πουρνό το λένε κάποιοι)

μην το πιέσεις από λαχτάρα(όπως εγώ!)
να σου τραγουδήσει

ξαφνιασμένο θα φύγει
θα χαθεί μακρυά

κι ύστερα χαμένος διπλά
θα σαι(όπως εγώ!)
που τραγούδι και συντροφιά ζηλευτή
έχασες(όπως εγώ!)

για μια στιγμή πόθου όπου
το εγώ δεν σμίστηκε το εσύ
παρά χάθηκε στην μοναξιά του

σαν από πάντα


σημ: χαζή παρηγοριά μου απομένει ότι γνώρισα πώς δεν χάθηκαν τέτοια πρωινά πουλιά και θα συνεχίζω να ψάχνω.
χαζή παρηγοριά γιατί μπορούσα να χαίρομαι ένα τέτοιο τραγούδι και το έχασα...

τελικά ναι οι άνδρες είμαστε αρκετά κιλά μαλάκες

ταξιδευτές

έχεις φύγει ήδη από καιρό
κι ας μην το μαρτυρούν οι λέξεις.

δεν ξέρω ποιανού τα μάτια φταίνε.

φταίνε;

μιλώ σαν να μην έχω φύγει κι εγώ-
σαν να είμαι το λιμάνι, ο σταθμός.

όμως ταξιδιώτης είμαι κι εγώ
και στο ταξίδι δεν υπάρχει ενοχή.
(συνενοχή ίσως...)

έχουμε ξεκινήσει το λοιπόν
κι ας μην το μαρτυρούν οι λέξεις.

και δεν φοβάμαι μη δε σε ξανασυναντήσω.
όσο για αυτό;
είμαι σίγουρος...

(για το τι είμαι σίγουρος εξαρτάται καθαρά από τη ψυχολογία του άτυχου αναγνώστη :-p )

ερωτικό

σε μία παραλία ερημική
πάνω στα φεγγαρολούσματα της άμμου

κάτω από πεύκο που σμίλεψε ο ανεμος

με τα στήθια γεμάτα αλάτι και γλυκό ρετσίνι

να ψιλαφούμε τις ανασές μας

κι η φωτιά
φιλί και δάκρυ
κύμα που χάνεται στα ακροδάχτυλα
στη ματιά
στα χείλη


τραγούδι που χάθηκε και χάνεται σε μια αγκαλιά



εκεί σε θυμήθηκα...
σε θυμήθηκα να το τραγουδάς...

Get this widget | Share | Track details

...τον πεθαμένον Άδωνη, κρυμμένο...

Κάτι τέτοιες ημέρες είναι που μου έρχεται στο νου ο Άγγελος Σικελιανός και συγκεκριμένα ένα ποίημά του, το "Στ' Όσιου Λουκά το Mοναστήρι".

Δεν έχω να πω πολλά. Νομίζω ότι ο Άγγελος Σικελιανός αποτέλεσε καθοριστική μορφή για την πολιτιστική εξέλιξη της Ελλάδας. Χαρακτηριστικά αναφέρω την αναβίωση των Δελφικών αγώνων όπου από όσο γνωρίζω ήταν η πρώτη προσπάθεια αναβίωσης των αρχαίων τραγωδιών.

Το παραπάνω ποίημα το θυμάμαι από το ανθολόγιο του σχολείου... Μου είχε κάνει εντύπωση... Οι εικόνες που υπήρχαν και οι ιδέες που συνδέονταν μεταξύ τους μου δημιούργησαν , και μου δημιουργούν, ιδιαίτερα συναισθήματα και σκέψεις.


Βιογραφία του Άγγελου Σικελιανού

[για μια θλιμμένη άνοιξη]

Είναι μέρες τώρα, που μια θλιμμένη Άνοιξη
περιδιαβαίνει σε σκοτεινούς δαίδαλους σιωπής.

Είναι καιρός πια, που τα ρόδα της έχουν χάσει το χρώμα τους ,
το γλυκό τους άρωμα.

Μόνο κάτι αιχμηρά αγκάθια έχουν μείνει στη θέση τους,
σταθεροί προστάτες της.

Δεν αποζητά τον ήλιο όπως παλιά και τα δάκρυα είναι αυτά που την θρέφουν,
κι ο βουβός της πόνος.

Το θρήνος της αφουγκράζομαι στις σταγόνες της βροχής,

σε ανήλιαγους αρχαίους ναούς,

εκεί που οι χτύποι μιας καρδιάς σιωπήσαν.

Μα στο φεγγαρόφωτο νότες υφαίνονται και στίχοι.
Ελπίδα την ψυχή μου γεμίζει ο ψιθυριστός σκοπός τους...

Ζεστή θα είναι η ανατολή, εκείνου του μακρινού πρωινού,
που το κορμί της, οι ηλιαχτίδες, θα γλυκάνουν.

Ο έρωτας ,μέσα από τα στήθη της, θα ανθίσει τότε,
σκορπίζοντας τη λησμονημένη του μελωδία...

Η Άνοιξη θα έχει γεννηθεί ξανά.

ανάμεσα σε δύση κι ανατολή

Σε ξεχασμένους λεωφόρους διαβαίνω.
Μια δύση πίσω μου, ζαλίζει το μυαλό μου.
Και μόνο μπροστά μου μένει να κοιτώ.
Εκεί που θα φανεί ένας άλλος ήλιος
που θα μου τυφλώσει τα μάτια
και θα μου ζεστάνει την καρδιά.

σύγκρουση

Δες τον ήλιο καθώς φεύγει ,καλέ μου φίλε.
Είναι η νύχτα που μας περιμένει.
Πιες ένα τσιγάρο και νιώσε το να σου καίει τα στήθη.
Πιες κι από αυτό το γλυκό ποτό
και κάθε ενδοιασμός σου θα χαθεί.
Μας περιμένει η νύχτα με τα λούσα της και πρέπει να είμαστε αξιοπρεπείς.

Πατάω γκάζι στην ατελείωτη λεωφόρο, φίλε μου.
και προσπερνάμε την μνήμη.
Βλέπω το χαμόγελό σου και χαμογελώ κι εγώ.
Τραγουδάμε και χανόμαστε.
Εσύ κι εγώ σε μια συνεχόμενη σύγκρουση....[...]

[...]Μην φοβάσαι φίλε μου, η νύχτα γλυκιά.
Μα το ξέρω, φοβίζει.
Μην φοβάσαι.
Ο ήλιος έρχεται ξανά.

παρείσακτη ηδονή

Είναι που θέλω να δω τα μάτια σου να αδειάζουν
Και σταγόνα τη σταγόνα να γεύομαι την ηδονή σου,

Υπόκωφους σφυγμούς να χαράσσουν την ανάσα σου,
Υπάκουοι προπομποί της επιθυμητής σου ανυπαρξίας.

Είναι που θέλω να δω τα μάτια σου να αδειάζουν
Και τις μουσικές τους να χάνονται στο στήθος.

Ανείπωτες διαδρομές σου να διασχίζω,
Παρείσακτος και βέβηλος στις ακριβές σου λέξεις.

Το φιλί

Το φιλί

...σαν ένα χάδι,
ή σαν μια ευχάριστη απειλή,

μία επιθυμητή εισβολή,
εκούσια υποταγή.

Σκοπός;
Η λύτρωση του πάθους.

ευχαριστώ την αλίνα για την πολύτιμη βοήθειά της

μαζύ

ποτέ ξανά μαζί ή μαζή
αλλά πάντοτε μαζύ

ερωτική ορθογραφία κατά εμπειρίκο

vestal virgin

ήταν η σκουριά και η σκόνη
τροφή μου

ήταν ένα σκοτάδι μετάξι
η φορεσιά μου

ήταν που είδα το φως
κι ερωτεύτηκα

ήταν που ένας αέρας ζέφυρος,
μου χάρισε πνοή,
γλυκιά κάθαρση στην ψυχή μου

ήταν που χάθηκα στις λέξεις
στις δικιές σου λέξεις

είναι που χάνομαι σε δαιδάλους
και σε ξεχασμένα κάστρα

είναι που το φως γίνεται μελωδία
και γεννιέσαι εσύ

και θέλω να λουστώ στο φως
και να χαθώ στη μελωδία

κι ύστερα από το γλυκό ταξίδι
να πορευτώ
και να ρθω
ταπεινός προσκυνητής
μπροστά σου

ευχαριστώ την αλίνα και την ερμίνα για την πολύτιμη βοήθειά τους

αίμα τριαντάφυλλο

σε ονειρικό κόσμο άγγιξα τα χείλη σου
δύο στάλες αίμα σε λευκό ουρανό
γεύτηκα σε ποτήρι αλαβάστρινο

στου κορμιού σου τ' άρωμα κρυφό μπαχάρι
απαγορευμένες λέξεις σαν σπασμένες νότες
κι εγώ ταξιδευτής τους

μύρισα το χόρτο , την αλμυρή δροσιά σου
με ζέστανε ο ήλιος σου
ο γλυκός χαμός μου

και χάνομαι
με μία στάλα αίμα τριαντάφυλλο στο χέρι
φυλαχτό των αναίσχυντων ονείρων μου

μου παρεδώθεις

μου παρεδώθεις


ένοιωσα το κρύο λεπτό μέταλλο να σε χαράζει
αργά και σταθερά να τυραννά το άμαθο κορμί σου,
μα απώτερος σκοπός δεν είναι η ποθητή σου σάρκ
που τόσο εύκολα μπορώ να καταστρέψω,
σκοπός είναι η ψυχή σου.

προσεχτικά και με ακρίβεια χαράζω ένα καλλίγραμμο πεντάγραμμο
γραμμές φίνες οι νευρώνες σου,
και γω με επιδέξιο δοξάρι ξυπνάω ουράνιες μελωδίες
χορεύουν εκσταστικά οι νότες της απελπισίας σου,
και μια μελωδία ικεσίας πλυμμυρίζει τον χώρο

τι παράξενο ον ο άνθρωπος, αλήθεια
εσύ να δημιούργησες αυτόν τον αριστουργηματικό εφιάλτη
και μου ζητά τώρα να τον σταματήσω;
μου ζητάς να καταστρέψω ένα έργο τέχνης
που με τόση φροντίδα μου παρέδωσες;

δεν το νομίζω. και δεν πρόκειται τώρα πια να σταματήσω
μέχρι η ψυχή σου να χαθεί
μέχρι να νοιώσεις πια, την γλυκιά προσμονή του θανάτου


υ.γ. κάποιος που σε αγαπάει

ένα ευχαριστώ

με την φωτιά μες την καρδιά
μας χαρίζεις κήπους κι ουρανούς
μας θυμίζεις το πάθος , τον πόθο
μας ταξιδεύεις στο ξεχασμένο της ψυχής μας ερημονήσι

που τόσο σκληρά την είχαμε εξορίσει

χρόνια τώρα

και καμιά φορά αναρρωτιέμαι αν είσαι ο έρωτας
γιατί σαν έρωτας μοιάζεις
και σαν έρωτας γράφεις

συνέχισε να μας ταξιδεύεις και να μας θυμίζεις

συνέχισε να μας μαθαίνεις να ερωτευόμαστε

φιλί σαν παιδί

φιλί
σαν παιδί
μην το κοιτάς

παιδί είναι και φοβάται
παιδί είναι και σε οδηγά

κρυφά μονοπάτια

κρυφά και ξεχασμένα
και πια λυσμονημένα

μην σκιάζεσαι εκείνο ξέρει

στης ψυχής σου τα μονοπάτια να σε οδηγά
στουςκορμιού σου τα μονοπάτια να σε πλανεύει

σαν παιδί ξανά να σε μάθω...κι όλο να σε μαθαίνω...και ποτέ να μην σε χορταίνω

και σαν πρώτη φορά να ξαφνιάζομαι

να γεννιέμαι να πεθαίνω

Σαν

Σαν το συναίσθημα θελήσεις να σκοτώσεις

η φύση σκληρά σε εκδικήται.
Στέλνει τις μαινάδες της και σε κομματιάζουν.

Σαν το συναίσθημα θελήσεις να σκοτώσεις.
μόνο να του κρυφτείς θα καταφέρεις
και το σώμα και τη ψυχή σου θα τυραννά

Και σαν θελησεις τον έρωτα να σκοτώσεις
έρωτα στέλνει και σε τυραννά

Παγιδεύει το μυαλό σου

και ...

για μια ματιά

για ένα χαμόγελο

ξενυχτάς

και στους λαβυρινθους της καρδιά σου περιπλανιέσαι

νύχτα και μέρα

ψάχνοντας λύτρωση

στου έρωτα τον πόθο