όταν το χιόνι φεύγει

Η πόλη σήμερα ήταν σαν να ξυπνούσε σιγά σιγά. Σαν σε ταινία καταστροφής οι κάτοικοί έβγαιναν δειλά δειλά έξω μετά την μεγάλη μάχη. Περπατώντας προσεκτικά πάνω στο χιόνι και στον πάγο προσπαθούσαν να επιστρέψουν στην πρότερη (sic) τους πραγματικότητα.

Πολλές οι εικόνες, όμως δεν θα σας γεμίσω τούτη τη φορά. Μόνο μία θα σας αφήσω από ένα στενό της αγοράς, χαρακτηριστική της κατάστασης που ζούσαν πολλοί κάτοικοι του λιμανιού σήμερα (καθώς και άλλων περιοχών).



Όχι δεν θα γκρινιάξω. Ναι υπήρχαν λύσεις για πολλά από τα προβλήματα αλλά επιμένω κάπως να μην μένω σε αυτά. Άλλωστε όλοι έχουμε τις ευθύνες μας. Κι επίσης κάθε πότε θα βλέπω τον Πειραιά έτσι;

Χιόνια στον Πειραιάααα (κι όχι μόνο)

Όμολογώ ότι όλον το πανικό που προηγήθηκε της χιονόπτωσης δεν μπόρεσα να τον ακολουθήσω, απλά προτίμησα να την περιμένω αγωνιωδώς. Χιόνι και μάλιστα στο λιμάνι δεν βλέπουμε και συχνά. Είναι κι αυτές οι νιφάδες που μοιάζουν κάτι μεταξύ άχνης και μπαμπακιού.
Άσπρο το Λιμάνι. Άσπρο παντού και κόσμο να παίζει. Όχι μόνο οι μικροί αλλά και οι μεγάλοι. Χιονάνθρωποι πάνω στις οροφές των αυτοκινήτων, έξω από καφετέριες στα τραπεζάκια.

Έκανα μια προσπάθεια να αποθανατήσω όλη αυτή την κατάσταση με την ηρωική και ταλαιπωρημένη φωτογραφική μου (μέχρι και δακρυγόνο έχει φάει η ταλαίπωρη, για να μην αναφέρω την πολύωρη έκθεση στον ήλιο σε παραλία το καλοκαίρι).

Οπότε ξεκινάμε αρχικά με την γειτονιά μου , στην Τερψιθέα ή μάλλον πιο πριν.
Είμαι γύρω στο απόγευμα και ο αέρας ρίχνει με απίστευτο κέφι αυτόν τον λευκό χαρτοπόλεμο. Κάνει πολύ κρύο και με το ζόρι ρυθμίζω την κάμερα μια και δάκτυλα παγώνουν (δεν μπόρεσα να την ρυθμίζω με τα γάντια).

Μετά πηγαίνω προς το κεντρικό λιμάνι όπου από το φανάρι της οδού Δευτέρας Μεραρχίας φαινόταν έτσι
Η θολούρα πίσω είναι το χιόνι που πέφτει αλλά δεν μπόρεσε να αποθανατίσει η μηχανή.
Πριν κατεβώ όμως στο λιμάνι εντελώς, περνώ λίγο από τις πάπιες (μπορεί και χήνες δεν βάζω και όρκο ) της Τερψιθέας όπου όλα ήταν ντυμένα στα λευκά. Μια ηρωική χήνα κάθεται έξω από το σπιτάκι της.

Κατεβαίνω το λοιπόν στο λιμάνι όπου όμως η olympus μου αρχίζει να με ψιλοπροδίδει. Λίγο ακραίες οι συνθήκες για τις δυνατότητές της και η πολυεστίαση δεν είναι το ατού της, για να μην αναφερθώ στο φλας που ανάβει σε ακατάλληλες στιγμές και δεν ξέρω πώς να το ξεγελάσω. Τελικά καταφέρνω να βγάλω μία σχετικά καλή φωτογραφία πίσω από το άγαλμα του Θεμιστοκλή (που είναι στην πλατεία μπροστά από τον Πύργο του Πειραιά).

Ο αέρας έντονος και όποιος ξέρει από το Λιμάνι ξέρει ότι εδώ ο αέρας βάζει τα δυνατά του πάντοτε, ενώ το κρύο πάντα τσουχτερό.

Προσπαθώ να βγάλω όσες φωτογραφίες άλλες μπορώ και κατευθύνομαι προς το Πασαλιμάνι. Σουρουπώνει οπότε το φλας αναγκαίο από κάποια άποψη. Το αποτέλεσμα ολίγον τι σουρεαλιστικό με τις νιφάδες να μοιάζουν με αστεράκια. Το μόνο που με χαλά είναι το πανό στο μέσο της φωτογραφίας.



Συναντώ τον φίλο μου τον Άρη οπότε λέμε να πάμε προς Αθήνα- Κέντρο. Η μπαταρία της μηχανής είναι προς τα τελευταία της οπότε λιγοστές οι προσπάθειες.
Από αυτές που ξεχώρισα είναι αυτή από την πλατεία Κοραή (Στάση Πανεπιστήμιο) με την καρδιά-γλυπτό που μοιάζει με παγωτό-γλυφιτζούρι.

Καθώς και αυτή που "τραβήχτηκε" στον Άρειο Πάγο (τον αρχαίο βράχο) με φόντο την Ακρόπολη.


Τέλος μένει μια τελευταία από στενό του Πειραιά κοντά στον σταθμό του Ηλεκτρικού.

Ελπίζω να σας άρεσαν κάποιες φωτογραφιες. Ελπίζω να ικανοποίησα και κάποιες ψυχές που ήθελαν πολύ να δουν χιόνι (αλλά δεν βρισκόντουσαν στην Ελλάδα).

άγρα

η άγρα γενικά φημίζεται για την ποιότητα των εκδόσεών της ...

πέρα αυτού ξεχωρίζει κι ως προς την ποιότητα των παρελκόμενων* προϊόντων της όπως είναι οι σελιδοδείκτες και οι ετήσιοι κατάλογοι των εκδόσεων...

ως προς τους σελιδοδείκτες αναζητήστε τους , προσπαθώ να εντοπίσω έναν για να καταλάβετε πιο άμεσα το τι εννοώ...

σας παραθέτω το εξώφυλλο του φετινού κατάλογού της που ήταν και ο αγαπημένος μου φέτος.

κατά τη γνώμη μου μια πολύ όμορφη και σέξι φωτογραφία... όπου αναδεικνύεται το κάλλος (όπως θα έλεγε ένας παλιός αριστερός κουλτουριάρης) του γυναικείου σώματος...
μέσα από μια βαριά και βαρετή δουλειάς αγγαρείας (γιατί είμαι σίγουρος ότι εκείνη τη στιγμή, αυτή η κοπέλα ούτε σέξι ένιωθε, ούτε όμορφη) βγάζει μια γοητεία... κι αυτό είναι που την κάνει ξεχωριστή...

αν γνωρίζει κάποιος ποιανού φωτογράφου είναι αυτή η φωτογραφία θα με ενδιέφερε. δυστυχώς ο κατάλογος δεν έδινε πληροφορίες...

*δεν ξέρω αν είναι η σωστή λέξη.
αυτή βρήκα πιο κοντινή σε αυτό που ήθελα να πω.
αν γνωρίζετε τη σωστή, διορθώστε με.

ναύπλιο

ναύπλιο μια πόλη που αγαπώ. από τις λίγες επαρχιακές πόλεις που ευχαρίστως θα έμενα και θα άφηνα τις ευκολίες της αθήνας. είναι από τις λίγες επαρχιακές ελληνικές πόλεις που έχει προσωπικότητα. το παρελθόν της ζει στο σήμερα χωρίς όμως να του γίνεται βάρος. δένει ομαλά μαζί του. από την άλλη είναι μια πόλη που είναι συνδεδεμένη με τον έρωτα. αλήθεια πόσα ζευγαράκια δεν το επισκέπτονται; στις παρακάτω φωτογραφίες θα δείτε το δικό μου ναύπλιο. τα σημεία που ξεχώρισα . με μια μικρή έκπληξη προς το τέλος...


ξεκινάμε με την κεντρική πλατεία του ναυπλίου όπου βρίσκονται το αρχαιολογικό μουσείο το οποίο βλέπουμε στο βάθος με δεξιά του τις προσεγμένες καφετέριες δίπλα στον υπέροχο πλάτανο
(προσέξτε ότι δεν έχουν πιάσει όλη την πλατεία αλλά ένα μέρος της)

όμως το να είσαι στο ναύπλιο και να μην χάνεσαι στα στενά του είναι αδύνατον και απαράδεκτο...

στενά γεμάτα κόσμο, φυτά, και χρώμα, πολύ χρώμα. αν κάτι αγάπησα στο ναύπλιο είναι ότι τα σπίτια έχουν χρώμα.

και κάτι που θα δείτε συχνά στο ναύπλιο είναι τα ποδήλατα. πολλά ποδήλατα. ποδηλάτες στους δρόμους. ποδήλατα σταθμευμένα σχεδόν σε κάθε στενό.

άλλωστε προσφέρεται ως πόλη για κάτι τέτοιο.

και για το τέλος η έκπληξη.

στην τελευταία φωτογραφία βλέπεται ένα δισκάδικο το οποίο ανακάλυψα. ένα ανορθόδοξο δισκάδικο όπου ο ιδιοκτήτης δεν έχει δίσκους με βάση τα top 5 των ραδιοφωνικών σταθμών αλλά τις δικής του κρίσης. εκεί θα δείτε δίσκους (cd και βινυλίου) progressive rock δίπλα σε χατζιδάκι... δεν είναι άλλωστε τυχαίο το όνομα του καταστήματος... high fidelity. μην ντραπείτε. μπείτε μέσα και ρωτήστε τον. ο άνθρωπος αυτός αγαπά την μουσική και θα ψάξει να βρει κάτι που θα σας ταρακουνήσει. να βρει ένα κρυμμένο διαμάντι που είχατε ξεχάσει. που θέλατε να ακούσετε κι όμως με στην καθημερινότητα το ξεχάσατε.

στο δισκοπωλείο αυτό ανακάλυψα κι ένα δωρεάν έντυπο. κάτι σαν την athens voice μόνο που είναι για όλη την πελοπόννησο και το οποίο λέγεται στην πρίζα κι έχει και τον εξής διαδικτυακό τόπο.


δυστυχώς μετά από πολύ κόπο και πάλι δεν φαίνεται το post όπως θα ήθελα... :-(

παρόλα αυτά πιστεύω να σας άρεσε :-)

στροφή

και μην ξεχνάς...
η ζωή ποτέ δεν ήταν ευθεία.

αυτή είναι και η ομορφιά της...

Get this widget | Share | Track details

από τον 6ο του Ελευθερουδάκη

Κάθομαι στου Ελευθερουδάκη τον 6ο όροφο και γράφω στον φορητό. Κάποιες σημειώσεις για την πτυχιακή. Κάτι μεταφράσεις. Η Εθνική Βιβλιοθήκη και η Ακαδημία φαίνονται λευκές κάτω από το φως του μεσημεριανού ήλιου. Λευκές; Ίσως ολίγον τι πορτοκαλί. Πορτοκαλί η Ακαδημία;
Σηκώνομαι πάνω και κοιτώ τον ουρανό. Και να τι είδα...

Όταν γύρισα σπίτι έμαθα ότι κάηκε η Πεντέλη.

Α και για να μην ξεχνιόμαστε... Ο κρατικός μηχανισμός λειτούργησε άψογα. Πώς λένε η εγχείρηση πέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε.

Αλήθεια αυτά τα στρέμματα θα προστατευτούν όπως αυτά της Πάρνηθας;
Για όσους δεν ξέρουν τα στρέμματα γύρω από το καζίνο δεν θεωρούνται αναδασωτέα... Τι περίεργο... Πολίτες που πήγαν να διαμαρτυρηθούν τους υποδέχτηκαν τα ηρωικά ΕΚΑΜ τα οποία προστάτεψαν το "δημόσιο συμφέρον" του καζίνο. Όπως φυσικά προστάτεψαν και το μεγαλύτερο αυθαίρετο στην μέση της Αθήνας. Για τις αθλητικές εγκαταστάσεις του Πανελλήνιου μιλώ. Αν δεν το ξέρετε είναι παράνομα χτισμένες μέσα στο άλσος.

Καλημέρα μας :-)

παραλίες αυγούστου αγαπημένες μου

Δύο παραλίες που αγάπησα φέτος το καλοκαίρι

πρώτη ο άγιος νικόλαος. δεν σας λέω που είναι συγκεκριμένα. κρατήστε το ανατολική πελοπόννησος... ήδη πολλοί μαζευτήκαμε εκεί.

μια γνωστή - άγνωστη (από ότι φάνηκε) παραλία που εσωκλείει και βιότοπο.
συνδυασμός άμμου και βότσαλου... αρκετά κρύα τα νερά και καθαρά.

προσοχή στο δρόμο πρόσβασης που αποτελείται από κλειστές στροφές και... γκρεμό.


η δεύτερη αγάπη μου , είναι η γνωστή πιστεύω χιλιαδού... βαθιά καθαρά νερά, άμμος καθαρή (όπου δεν έχουν πάει οι ομπρέλες)... αρκετός κόσμος και σε αυτήν, όμως σε ανταμοίβει η ίδια η παραλία που παραμένει μαγευτική (η φωτογραφία πιστέψτε με δεν είναι και τόσο αντιπροσωπευτική) όσο και η ίδια η διαδρομή που περνάει μέσα από το δάσος της δίρφης (προσοχή όμως στις πολλές και απότομες στροφές).

όποια και να επιλέξετε να την σεβαστείτε. όταν φύγετε να είναι σαν να μην πήγατε ποτέ...
κοινώς πάρτε ότι δείγματα του προηγμένου μας πολιτισμού (σκουπίδια) μαζί σας , συσκευασμένα σε μία σακούλα. για να χαρεί ο επόμενος αυτό που χαρήκατε κι εσείς... καθαρό.

σχετικά με τις δύο αυτές παραλίες. και στις δύο υπάρχει τμήμα γυμνιστών. αν δεν είστε μην περνάτε από εκεί για μπανιστήρι. στην καλύτερη καταντά γελοίο.

ερωτική μετάληψη

the nude
Originally uploaded by janric_c

" Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό
στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου
σε τάσι αρχαίο, μπακιρένιο αλγερινό,
που κοινωνούσαν πειρατές πριν πολεμήσουν."

απόσπασμα από την Fata Morgana
του Νίκου Καβαδία

υγ για να προλάβω κάποιους.
Όχι δεν ξέχασα την Αμαλία ούτε πιστεύω ότι εκπλήρωσα την αποστολή μου με το να συμμετάσχω στην χθεσινή κινητοποίηση. Όμως δεν πιστεύω ότι βοηθώ και με το να κλαίω αιωνίως. Ότι και να γίνει το blog είναι μια γραπτή έκφραση. Τα υπόλοιπα που οφείλουμε να κάνουμε (και πιο ουσιαστικά) δεν είναι μέσω του blog αλλά μέσω της καθημερινότητάς μας.

συνάντηση θρησκειών

Όταν οι δύο (ίσως και τρεις) επίσημες θρησκείες της Ελλάδος συναντιούνται...

*φωτογραφία τραβηγμένη κοντά στην Αγία Τριάδα του Πειραιά