φίλε μου

καλέ μου φίλε

με ρώτησες αν είμαι καλά. η ειλικρινής απάντηση θα ταν μονολεκτική. σκατά. επειδή όμως θα διαβάζεις το γράμμα πρωινιάτικα οφείλω να την ευπρεπίσω. οπότε θα ομολογήσω ότι απλά είναι χάλια. κάτι φαίνεται στο φως αλλά χάλια.

όχι δεν έχω απογοητευτεί. αντίθετα το προσπαθώ. κουτσοχαμογελώ. προσπαθώ να βρω λύσεις. πάντα υπάρχουν. ξέρω ότι αν σταματήσω τώρα απλά θα γίνουν χειρότερα. οπότε μάλλον δεν μπορούσα να πω ότι το χάλια είναι απόλυτο. έχει και λίγο φως μέσα του.

ίσως φίλε να ναι και η άνοιξη. μεγάλο πράμα. εκεί που δεν το περιμένεις ντουουπ οδοστρωτήρας. ξέρω σε χω πρήξει με αυτά. κάθε λίγο και λιγάκι κάποιο καινούριο λουλουδάκι (είδες σου κανα και ρίμα) όμως είναι αρκετά διαφορετικά αυτή τη φορά, ίσως και πολύ. μήπως να το πω ριζοσπαστικά; μόνο από την σταθερότητά μου στις διαβαθμίσεις... καταλαβαίνεις.

είναι ζωντανό χαμόγελο. ακόμη κι αν καίγεσαι μέσα σου δεν μπορείς να μην γελάς. είναι περίεργο αυτό φίλε μου. είναι ένα ζωντανό χαμόγελο αυτό το κορίτσι.

όμως δεν μπορώ να πω περισσότερα. μας ακούν φίλε μου σσσσ.

με προβληματίζει και η δουλειά. να. σε λίγο καιρό (να δούμε πόσο κοντά είναι αυτό το σε λίγο) θα πρέπει να φανταρέψω. κι όχι δεν με πιάνει αγωνία για την περίοδο αυτή. με πιάνει για την δουλειά, να βρω να κάνω κάτι μέχρι τότε. η πτυχιακή δεν μας άφησε τέτοια περιθώρια. και το μετά φίλε μου. αυτό κι αν με αγχώνει.
άργησα. άργησα πολύ.

αυτά τα δικά μου φίλε μου και περιμένω και τα δικά σου νέα. πώς περνάς; τι κάνεις ; τι σε προβληματίζει και σένα; να σε ακούσω.

ο φίλος σου

ω τι καιροί, ω τι blogging

Το παρόν post προσπάθησε να αποφύγει τους βαριούς χαρακτηρισμούς για τους "υπερασπιστές" της "δημοκρατίας" μας.

Καταρχήν πρέπει να ευχαριστήσουμε για την ποιότητα της δημοκαφρίας μας που απολαμβάνουμε τόσο καιρό στην ελληνική τηλεόραση τον κύριο "πριν και μετά το χάος με λένε μάκη,σε καταγράφω και σου χαμογελάω". Αυτό το υπέροχο δείγμα υπέρτατης δημοσιογραφίας όπου παραδόξως όλες σχεδόν οι καταγγελίες του έχουν δικαιώσει τους... αντιπάλους του. Όπου ο κιτρινισμός είναι μόνο πηγαίο χιούμορ του τίτλου εκπομπής του , ενώ το όραμά του για μια διαφορετική ζουγκλοειδή ελλάδα όπου αμφότεροι θα κανιβαλιζόμαστε είναι διάχυτο στην καριέρα του.

Στην συνέχεια την αγαπητή μας κυβέρνηση. Ωωω αγαπητή σεμνή και ταπεινή κορασίς. Μα όχι μην ντρέπεστε ω, παρθένα δεσποσύνη. Άσπυλη και αμόλυντη, εσείς που πότε μα ποτέ δεν αδιαφθορίσατε. Ναι το ξέρω η Vodafone ήταν μια ατυχία της στιγμής. Ενώ ο υπερζήλος των αστυνομικών μας, των ακούνητων αυτών νεαρών, υπέρβαση πάθους για το καθήκον. Καμιά φορά χρυσαυγατίζουν αλλά αυτό είναι νεανικές εξάρσεις. Ω μα ναι και τα δάση. Ήταν απλά η μοίρα που το φερε. Ε και οι παλιοί άλλωστε το κάναν για να δυναμώσει το χωράφι. Ε κι εσύ ω αμόλυντη ποτέ δεν χαλάς την παράδοση. Πάντα πιστή και οσφιοκαμπτούσα γέρνεις στα σημεία των καιρών. Ω εσύ.

Στο τέλος πρέπει να ευχαριστήσουμε τον κύριο Καψαμπέλη. Τούτον δεν τον ήξερα. Έμαθα ότι χειρίζεται διαβόητο μπλογίδιον-ιστολόγιον. Είναι τόσο μεγάλος γνώστης του αντικειμένου που δεν ξέρει πώς διαχείζονται τα σχόλια σε ένα βλογ. Μεγάλος γνώστης πράγματι.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Μα καλά για πόσο ηλίθιους μας έχετε;

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Τα blogs είναι μέσο έκφρασης κι όχι ενημέρωσης. Οποιοσδήποτε θέλει να ενημερωθεί δεν διαβάζει blogs διαβάζει τα αντίστοιχα sites. Δυστυχώς όσοι ξέρουν αποφεύγουν τα ελληνικά (δεν ξέρω αν αυτό το θεωρείται προς τιμήν σας). Προτιμώ να διαβάσω bbc , reuter κτλ παρά skai , ΕΡΤ κτλ. Περισσότερες πραγματικές ειδήσεις θα πάρω από εκεί για τον τόπο μου.
Κι αν ένα μέρος των χρηστών στρέφεται για ενημέρωση στα blogs κι όχι στα μέσα ενημέρωσης τότε θα πρέπει να προβληματιστείτε το γιατί θεωρούνται πιο αξιόπιστα.

Ως χώρος έκφρασης το λοιπόν , αποτελεί και χώρος συζήτησης ένα blog. Σαν ένα σπίτι που μαζευόμαστε και συζητάμε. Πολλές φορές συζητάμε και θέματα που σκεπάζουν οι πραγματικοί δημοσιογράφοι. Αρκετές φορές λέμε και αρκετές μαλακίες. Παίζουμε. Προτίνουμε. Ερωτευόμαστε. Όχι το blog δεν είναι μέσο ενημέρωσης. Είναι μέσο έκφρασης και επικοινωνίας.

Μπορεί εσείς να προτιμάτε την προβατοποίηση και ανεγκεφαλιοτοποίηση της tv. Γιατί αυτό βολεύει. Να καθόμαστε και να ακούμε και να μην συζητάμε. Όμως όχι ρε, οι παρέες μαζευτήκανε στο net.

ΌΧΙ δεν υπερασπίζομαι κάποιους εκβιαστές. Που δεν ξέρω αν είναι. Οι υπερασπιστές της δημοκρατίας έχουν βγάλει απόφαση πριν από την όποια δίκη. Έτσι το συνηθίζουν, όπως πάντα να εισαγγελεύουν. Η δικαιοσύνη όμως είναι υπεύθυνη γι αυτό, κι αν είναι πράγματι να τιμωρηθούν.


Οι bloggers δεν έκλεψαν το επάγγελμα κανενός. Δεν υποκατέστισαν κανέναν δημοσιογράφο όπως όλοι φοβηθήκαν. Απλοί άνθρωποι βρήκαν τρόπο να πουν την γνώμη τους ελεύθερα. Ούτε το έπεξαν εισαγγελείς. Απλά ενώσαν τις φωνές τους σε συγκεκριμένες στιγμές.

Δεν ξέρω αν το παιχνίδι ήταν προσχεδιασμένο για να δαιμονοποιηθεί το blogging και το διαδίκτυο γενικά (που τόσο το φοβούνται πια), όμως έτσι καταλήγει. Και οφείλουμε να το υπερασπιστούμε κατά την γνώμη μου.

Η ενημέρωση λογοκρίνεται και το βλέπουμε. Όμως το δικαίωμα έκφρασής μου, σας, μας δεν μπορεί να λογοκρίνεται. Είναι δικαίωμά μου να μην σας πάω και να το λέω. Είτε σε λένε Μάκη, είτε Χίο , είτε Αλογοσκούφη, είτε Cortlinux, είτε οτιδήποτε. Μπορώ να σε κρίνω και να λέω την γνώμη μου. Έστω και ανώνυμα.

Φυσικά επαναλαμβάνω ότι δεν είμαι υπέρ κανενός εκβιασμού ή συκοφάντησης που όμως ακόμη και τώρα μπορεί να εκδιωθεί με τα σύγχρονα νομικά μέσα εφόσον αυτή προκαλεί βλάβη στο πρόσωπο στόχος.

για πιο συγκρατημένη ανάγνωση των γεγονότων παραπέμπω στα εξής κείμενα του Gravity and the wind καθώς και του περαστικού.

παράπονο

και πάντα το χα παράπονο που δεν είχα αδελφούλα...

:-)

τώρα για αδερφό δεν κόβω το λαιμό μου...

βέβαια τέτοια αδελφούλα δεν την θες αδελφή...

λίγο πριν το LSD συναντήσει το REM

η μεγάλη σιωπηλή φάλαινα με το όνομα Ερμίνα είχε καθίσει αναπαυτικά στην πολυθρόνα. όπως πάντα είχε χαθεί στους διαδικτυακούς ωκεανούς της. καιρό είχα να την ακούσω να μιλά.

-καλημέρα , της είπα .
-kalimera :-) , μου απαντά με μήνυμα στο skype χωρίς να κουνήσει βλέφαρο.

κοίταξα με απορία μία την οθόνη τους πισιού και μια την Ε. περίμενα κάποια αντίδραση. τιποτα.

δεν έχει νόημα να περιμένω, σκέφτηκα και κατευθύνθηκα προς την κουζίνα. εκεί έφτιαξα ένα νες. βασικά ο νες μου γαμά το στομάχι αλλά βαριόμουν να φτιάξω τον γαλλικό. ποιος ξαναπλένει την καφετέρια. που να μ ακούσει η θεια ζώ. θα με έκραζε ότι όλα τα αρσενικά έχουν γεννηθεί με την τεμπελίτιδα μέσα τους. α ρε θεία ζώ.
η θεία ζώ ήταν και γαμώ τις γκόμενες. μέχρι που αγάπησε τρελά έναν δεκαεξάρη. καθηγήτρια γαρ είχε εύκολη πρόσβαση σε αυτές τις ... γκουχου γκουχου... ευαίσθητες ηλικίες. τον ερωτεύτηκε τρελά που λέτε τον δεκαεξάρι (φίφη τον έλεγαν - το γιατί το έμαθε μετά) και για χάρη του έγινε ρεζίλι στο πανελλήνιο αφού κλέφτηκε μαζί του παρατώντας την θέση της και μαθαίνοντας εκ των υστέρων ότι ο φ είναι μπάι . σκληρό χτύπημα αυτό για την θεία ζώ που από τότε έγινε μισανδρίστρια. τέσπα.

έφτιαξα τον νες με το λίγο γάλα και την sugar και κατευθύνθηκα προς το δωμάτιο , μήπως και ετοιμάσω την εργασία μου. το τει είχε γκρεμιστεί, χτιστεί , η σχολή είχε αποκτήσει 6 καινούριες ειδικότητες εγώ εκεί την πτυχιακή μου. το γεφύρι της άρτας πιο λίγο καιρό χρειάστηκε και κόπο. πριν όμως προλάβω να καθήσω χτυπάει το κουδούνι.

-Ερμίνα ανοίγεις;
"σιγά μην ανοίξει το μαλακισμένο", σκέφτηκα και κατευθύνθηκα προς το μαινόμενο κουδούνι.

ανοίγω και βλέπω την Oda.

-έχω πρόβλημα. πρέπει να με βοηθήσεις ,και μπήκε μέσα σπρώχνωντάς με.

η Oda έχει πάντα ένα πρόβλημα για να ασχολείται. δεν έχει σημασία τι είδους είναι αυτό. πάντα έχει ένα. προβληματισμένο άτομο. αυτή την φορά ήταν το πώς θα συνδυάσει τον μινιμαλιστικό σχεδιασμό του κρεβατιού της και της βιβλιοθήκης με την αίσθηση βιομηχανικού σαφάρι που της μπήκε ξαφνικά στο μυαλό. για έναν νορμάλ αυτά είναι φευγαλέες σκέψεις για την Oda αυτά είναι σοβαρότατα θέματα. άρχιζε το λοιπόν να μου αναλύει ότι δεν ξέρει πως να συνδυάσει τις γραμμές της μιας τεχνοτροπίας με τους χρωματισμούς που προκύπτουν από την συνδυασμό των δύο τάσεων... μου τα ανέλυε όλα αυτά και εγώ την άκουγα ευλαβικά από την μια σκεπτόμενος ότι έχω να τελειώσω την ριμάδα (την πτυχιακή) και από την άλλη ότι αντί να μιλάμε για τους συνδυασμούς γιατί δεν το ρίχνουμε στην συνουσία; πάντα την γούσταρα και όταν αρχίζει τα τρελά της τόσο με τρελαίνει και σκέφτομαι τους συνδυασμούς και τις στάσεις που θα μπορούσαμε να δοκιμάσουμε στο ταπεινό στρωματάκι μου.

χμμ ας είναι. η Oda είναι περίεργη φάση και ενώ από την μια με εξιτάρει από την άλλη με μπλοκάρει. περιμένω ότι θα ακούσω κάνα κουλό όταν θα πάω να την πλησιάσω που θα ξενερώσω. κάτι του τύπου γιατί δεν επιλεγεις bauhaus με jazz τόνους και τελικά ζεις μέσα σε αυτή την κατάθλιψη; φυσικά άμα το άκουγα αυτό μάλλον θα την βίαζα. τώρα που το σκέφτομαι δεν είναι κακό.

περάσαν δύο ώρες με το να παρακολουθώ συγκλονισμένος του προβληματισμούς της όταν με έπιασε λιγούρα. σκέφτηκα ότι μια φασολάδα θα ήταν υπέροχη αρκεί κάποιος να της είχε σκεφτεί. φυσικά παρέμεινε ιδέα οπότε αρκέστηκα σε ένα τοστ. άφησα την Oda να συνεχίζει την ανάλυσή της στο παχύδερμο όταν ο ρικο ο παπαγάλος άρχισε να ροκάρει. έβγαλε την κιθάρα του κι άρχισε τις τρελιές σολιές πρώτα με kyuss στην συνέχεια με tool. σκέφτηκα ότι χαλάλι τα ευρά του και συγκινημένοι τραγουδήσαμε μαζί πολλά κομμάτια όταν εξαγριωμένη πετάχτηκε η Oda γιατί δεν την αφήναμε να αναλύσει τους προβληματισμούς της.

τότε σκέφτηκα ότι...

πρέπει να σηκωθώ γιατί πήγε 8 η ώρα κι έχω αργήσει στην δουλειά

γκαγκάν

αυτά τα βράδια τα βαριέμαι αφόρητα.
κάθομαι με το ζόρι μήπως και γράψω κάτι για την πτυχιακή. προσωπικά βαριέμαι εντελώς. θα θελα να κάνω ένα κλικ και να τελειώνω. όλη αυτή η φάση με την πίεση που περιείχε (και περιέχει) με οδήγησε να κάνω αυτές τις μαλακιούλες τελευταία , τις αλλοπρόσαλλες. πρέπει να τελειώνω να πιάσω και το φανταριλίκι (ναι έχω κι αυτό). σε αυτή την περίπτωση δεν μου φαίνονται δύσκολα τα πράγματα. απλά νιώθω να μετεωρίζομαι , να βαλτώνω. κι όταν βαλτώνω είναι εύκολο να πέσω πάλι στην μιζέρια. ήδη άρχισα να καπνίζω σαν το φουγάρο. το χα ελαττώσει κατά πολύ. για την ακρίβεια δύο τσιγάρα την βδομάδα ή το μήνα. τώρα το λιγότερο να κάνω δύο την ημέρα. το περισσότερο εξαρτάται από το άγχος μου.

είναι και που θα περάσω όλο τον κωλοαύγουστο στην αθήνα. κι όχι δεν χαίρομαι που θα είναι άδεια. αλλά απλά μου την βαράει. το άδεια είναι ωραίο αρκεί να έχεις την κατάλληλη παρέα. άμα είσαι εσύ και η χούφτα σου, όχι δεν είναι (άνδρας - γυναίκα). το χω περάσει ξανά το έργο κι είναι δράμα. ούτε σουβλάκι δεν βρίσκεις (και πώς θα πετύχει η μαλακία χωρίς την εσάνς τζατζίκι; ). αν πάρεις και στήσεις μια σκηνή στην μέση της πλατείας τερψιθέας δεν θα σε πάρει κανείς χαμπάρι.
εσύ, το μπετόν και ο ουρανός. κόλαστη δικιέ μου.

βέβαια μπορείς να πάρεις την κούρσα και να αρχίσεις τα τρελά μέσα στην πόλη. αλλά εντάξει αυτό εμπεριέχει αρκετό κίνδυνο όσο άδεια και να είναι η πόλη.

βέβαια θα έχω ησυχία... βέβαια ποιος είπε ότι θέλω ησυχία;

ίσως να είναι και μια ευκαιρία να βάψω το δωμάτιό μου περτικαλί που ήθελα. αν και δεν με ενθουσιάζει η ιδέα , ίσως να μου φτιάξει την διάθεση.

ένα παράξενο. φέτος δεν έχω ακούσει ούτε ένα κουνούπι. τι έγιναν; ψόφησαν ομαδικώς ή μεταναστεύσαν λόγω ζέστης;

έμαθα ότι τα θηλυκά κουνούπια είναι αυτά που μας πίνουν το αίμα (ενώ τα αρσενικά λέει είναι χορτοφάγα). θα πρεπε να το περιμένω. σάμπως τα κουνούπια περίμενα για να το μάθω; πάλι μπουνταλάδικα βγήκαμε τα αρσενικά.

λέω να πάω μία εκδρομούλα την κυριακή ότι και να γίνει. ακόμη και μονάχος. έχω πει σε κάποια άτομα αλλά έρθουν, δεν έρθουν εγώ θα πάω. το πολύ - πολύ να ναυλώσω το αυτοκίνητο για Αγκίστρι κι αντί σκηνής να κοιμηθώ εκεί (στο αμάξι). (αλήθεια ξέρει κανείς αν απαγορεύεται; γιατί μας τα χουν πρήξει τελευταία με τις απαγορεύσεις. καρπούζια μας τα κάνανε. ήταν που ταν μεγάλα, τώρα δεν μπορώ να φορέσω σώβρακο). σκηνή δεν έχω. οπότε... και που να αγοράζω κιόλας τώρα;


μπλουμ! (έτσι μου ρθε)


και φυσικά βρούύύύύύμμμ (γκαγκάν)

όταν λέει κανείς μεγάλα λόγια

τελικά όταν μιλάω για συναισθηματικά ζητήματα θα πρέπει να το βουλώνω και να μην αρχίζω τις μεγάλες εξαγγελίες. άρχισα κι εγώ τις δηλώσεις ότι πάω για αλλού, ότι θα είμαι σκληρός κτλ και πάλι θάλασσα τα έκανα. όχι ότι δεν προχωράω για αλλού αλλά με το πρώτο χαμόγελο της δεν κρατήθηκα βρε αδελφέ. κατευθείαν "βούτυρο έτοιμο να απλωθεί" έγινα... ποιος σκληρός και μαλακίες. φλώρος του κερατά. μετά σκεφτόμουν το πώς μιλούσα και ντρεπόμουν. δηλαδή αν έβλεπα έναν τύπο να μιλά όπως μιλούσα θα τον μούτζωνα...
τίποτα! με απογοήτευσα...
ποιο ισχυρό φύλο; φύλλο και φτερό έγινα. αλλά έτσι είναι, μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην πεις...αλλά και τι να κάνω που μόλις βλέπω αυτό το χαμόγελο πεθαίνω ο πούστης. δεν μπορώ να της θυμώσω και καταντάω μαλακομπούκωμα. καταπιέζομαι για να γίνω αυστηρός (λέμε τώρα). το γυναικείο χαμόγελο είναι ένα από τα ύπουλα κόλπα. νιώθεις καθίκι όταν του αντιστέκεσαι, ενώ όταν του αφεθείς νιώθεις ηλίθιος (όταν το πάρεις χαμπάρι βασικά). διαλέγεις και παίρνεις.
αρχικά επιλέγεις συνειδητά να γίνεις καθίκι γιατί είσαι ο άνδρας ο σκληρός (και καλά)... έπειτα επιλέγεις ασυνείδητα το ρόλο του μαλάκα και παίρνεις τον πούλο.
ναι δεν φταίνε μόνο οι γυναίκες αγαπητέ... γίνε πιο σκληρός βρε αδελφέ... ναι εαυτέ μου σε εσένα μιλάω που ντρέπομαι να πω γνωριζόμαστε...αρνούμαι την όποια συγγένεια. μάταια όμως, μια και τελευταία στιγμή θα τα γνωστοποιήσεις όλα και δεν ξέρω που να κρυφτώ...
κι όμως έχω τόσο προσπαθήσει να σε αλλάξω. τίποτα. ανεπίδεκτος μαθήσεως. μετεξεταστέος μια ζωή... πότε θα σε στρώσω να δω... πτυχίο πότε θα πάρεις;


και γιατί τα γράφω όλα αυτά; μήπως με κάνα δημόσιο κράξιμο ψιλοστρώσω... το ελπίζω γιατί αλλιώς δεν με βλέπω καλά...

ΟΜΟΛΟΓΑτα

ΟΜΟΛΟΓΑτα ΟΜΟΛΟΓΑτα...

τα φράγκα μοιρολόγα τα...

Τι γίνανε ΟΜΟΛΟΓΑτααααα

χορτάρι για τ' αλόγατάααα*

Γιατί το θέμα δεν είναι μόνο ο Τσιτουρίδης... Είναι που θεωρούμε δεδομένη την κλεψιά... Είναι που δεν θεωρείται δεδομένη η επιστροφή των χρημάτων... Είναι που θεωρείται δεδομένο ότι οι υπεύθυνοι θα την γλυτώσουν... Είναι που παίζουν με την νοημοσύνη μας... Και με μια αποπομπή δεν λύνεται το θέμα...

*κατά το λαϊκόν άσμα της Οπισθοδρομικής Κομπανίας

command line

ctrl+alt+del ($%^##$ system) :-(

shift+del (wrong files)

open a shell
old user: su
password:******

root: shutdown -h -now

restart the system --> install the new OS system

user: new user
password: new life

Wellcome :-)

Ερμίνα Παμφάγους

Επικίνδυνο είδος το οποίο τρέφεται με κλασσική μουσική, ποίηση και λογοτεχνία καθώς και με υπερποσότητες Starbucks... Μην σκεφτείτε να την κεράσετε.... Εκτός αν είσαστε απόγονος πολυεκατομμυριούχου... Μικρή στο μάτι αλλά με μεγάλο στομάχι θα απορήσετε με την ποσότητα γλυκών και φαγητών που μπορεί να καταναλώσει αυτό το μικρό πλάσμα...

Επίσης να το σκεφτείτε αν την πάτε σε κρεπερί εκτός αν είστε λάτρης των ταινιών σπλάτερ... Οι συνδυασμοί που κάνει είναι απερίγραπτοι και μόνο αηδία μπορούν να προκαλέσουν...
Φυσικά δεν πρόκειται να στεναχωρηθεί από αυτή σας την κατάσταση και θα προσπαθήσει σε πιο εμετικούς συνδυασμούς... Θα τρώει με βουλιμία και με ένα τεράστιο χαμόγελο και με γουρλωτά μάτια θα σας ρωτά....
- Έχεις κάτι; Σου συμβαίνει κάτι;

Τέλος χώνει την μύτη της παντού κι έχει μια ειδικότητα στο hacking .... Οι κώδικες και οι γλώσσες προγραμματισμού είναι το φόρτε της... Ενώ αν μάθατε ότι γίνατε διαδικτυακώς ρεζίλι κάπου κάποια ερμίνα έχει ο λάκος...

Μέσα στις λίστες με τους ποιο επικίνδυνους τρομοκράτες, η Ερμίνα Παμφάγους αλλάζει συνεχώς τόπους διαμονής ενώ οι ευφάνταστες μεταμφιέσεις της ,όπως μασκοφόρος πειρατής, πιγκουΐνος κτλ , μπερδεύουν και τελικά ξεφεύγουν από το άγρυπνο βλέμμα της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας...

Γενικά αν εντοπίσετε την παραπάνω ύπαρξη να τραπείτε σε φυγή.
Μην διανοοηθείτε να καλέσετε την όποια υπηρεσία (αστυνομία, ΚΥΠ κτλ).
Η μικρή τρομοκράτισσα θα σας έχει εντοπίσει ήδη και κανείς δεν θα είναι σίγουρος για την ασφάλειά σας...

Ι'm in love with her

Ξεκίνησε στην εφηβεία η όλη ιστορία. Εντάξει δεν ήμουν πρωτάρης και να πω την αλήθεια σκέφτηκα σαν γνήσιο αρσενικό γουρούνι όταν την πρωτοείδα. Ωραία φαινόταν. Είχα κι εγώ τις ορμές μου... Φαινόταν η ιδανική να μου δώσει αυτό που ζητούσα. Έδωσα το ακριβές αντίτιμο στο χέρι και την αγόρασα. Ναι... Την κρατούσα στα χέρια μου κι ανυπομονούσα να φτάσω στο σπίτι και να μου δωθεί μπροστά στα αχόρταγα μάτια μου. Το ιλιουστρασιόν χαρτί με τα υπέροχα χρώματα προετοιμάζαν τον νου μου για απίστευτες καταστάσεις.
Όταν έφτασα σπίτι κλειδώθηκα στο δωμάτιό μου και με απόλυτη ησυχία χάθηκα στις σελίδες της. Χμ... Κάτι δεν πήγαινε καλά. Αλλιώς μου βγήκε η όλη φάση. Μα αφού όλοι έλεγαν ότι είναι τσόντα. Τι ιστορίες ήταν αυτές; Αρκετά πειραγμένες να πω την αλήθεια. Κι αυτός ο Λέανδρος με τον Σκυλομούρη και την Nada να σπάνε κεφάλια. Α μιλάει και για μουσική... Μα καλά τι μουσική είναι αυτή; Οι τύποι δεν ξέρουν από charts; Κι αυτός ο Edika απίστευτος. Ο Μπότσης όνειρο και η Νοβροζίδου ψυχεδέλεια. Κυριολεκτικά Βαβέλ η όλη φάση, μιας και δεν έχει μόνο έλληνες. Πανσπερμία σχεδιαστών έχει εδώ. Ιαπωνία, Βαλκάνια, Ευρώπη, Αμερική.

Ναι, η Βαβέλ (περιοδικό κόμιξ κι όχι μόνο) είναι από τα περιοδικά που παραμένει ένας σταθερός έρωτας. Θυμάμαι πώς στην αρχή ντρεπόμουν να την διαβάζω για δύο βασικούς λόγους. Πρώτον ότι στα μέσα του 90 δεν είχαν απενοχοποιηθεί ακόμη τα comix ως κουλτούρα και θεωρείτο κάτι που απευθυνόταν αποκλειστικά σε παιδιά, εκτός αν το περιεχόμενό τους ήταν ερωτικό. Δεύτερο, ότι ως περιοδικό είχε κυνηγηθεί συστηματικά κι είχε στιγματιστεί ως τσοντοπεριοδικό. Παρόλα αυτά η Βαβέλ δεν ήταν, ούτε είναι κάτι τέτοιο. Όχι ότι από τις σελίδες της δεν έχουν περάσει αρκετές ερωτικές ιστορίες. Έχουν περάσει. Ο Milo Manara ή ο Serpieri εκεί συστήθηκαν στο ελληνικό κοινό για πρώτη φορά. Όμως θα ήταν άδικο κανείς να εστιάσει μόνο εκεί, μιας και η Βαβέλ αποτέλεσε και φυτώριο πολλών ελλήνων σχεδιαστών όπως ο Αρκάς (ο κόκκορας εκεί άρχισε τους προβληματισμούς του για πρώτη φορά) ή ο Λέανδρος (που αποτελεί ήδη μύθος για τους νεότερους) , ενώ πολλοί ξένοι σχεδιαστές συστήθηκαν στο ελληνικό κοινό (βλέπε Bilal).

Για τα άτομα της Βαβέλ αυτά δεν ήταν αρκετά οπότε αρχίσαν και την διεξαγωγή ενός ετήσιου φεστιβάλ κόμιξ (κι όχι μόνο) . Εκεί θα υπήρχε μια κεντρική έκθεση σχεδιαστών (από όλο το κόσμο) όπου θα είχαν σχεδιάσει μια ιστορία με βάση τον τίτλο του φεστιβάλ. Περιστασιακές εκθέσεις όπου θα προβαλλόταν η δουλειά μεμονωμένων σχεδιαστών ή καλλιτεχνών (πχ ζωγράφοι, ντιζάινερ κτλ). Ταυτόχρονα θα υπήρχε και μουσική σκηνή όπου κυρίως νέα συγκροτήματα θα έπαιζαν εκεί , χωρίς συγκεκριμένα μουσικά σύνορα (από punk μέχρι acid jazz ). Ενώ τέλος θα υπήρχε και ένα πωλητήριο όπου θα πουλιούνται comix ή fanzine. Κι όλα αυτά με ελεύθερη είσοδος.

Το φεστιβάλ το παρακολουθώ από τις αρχές του. Έχω κάνει κοπάνες και κόντεψα να μείνω και σε μία τάξη στο γυμνάσιο για να το παρακολουθήσω. Μόνο μία φορά το έχω χάσει που έγινε στο Άλσος Στρατού.

Δεν μου άρεσαν όλα τα φεστιβάλ που έχουν γίνει. Όμως μέσα από αυτά πήγαινα το μυαλό μου πιο πέρα βλέποντας τόσες διαφορετικές τεχνικές και σκέψεις γύρω από ένα θέμα. Γιατί η βασική αξία τους εκεί βρίσκεται. Και στο ότι φυσικά νέοι άνθρωποι φυσικά προβάλουν την δουλειά τους

Γιατί όλα αυτά; Γιατί υπέπεσε στα αυτιά μου η πληροφορία ότι το φεστιβάλ δεν θα γίνει φέτος τον Σεπτέμβρη ή Οκτώβρη όπως γινόταν συνήθως, αλλά στα μέσα Ιούνη... Και συγκεκριμένα στις 14/6με 17/6.

Το περιμένω ανυπόμονα...

Γιατί ακόμη κι αν γέρασε κι έγινε 25άρα, εγώ δηλώνω ακόμη ερωτευμένος μαζί της

καινούριο laptop

καταρχήν να πω ότι το παλιό μου laptop τα "έφτυσε". Μέσα σε μία νύχτα είδα την κόλαση κατάματα (sic). Το pc άρχισε να ανεβάζει θερμοκρασία (είπα να βάλω κάνα τηγάνι πάνω αλλά δεν ...) και άρχισα να ψιλιάζομαι την καταστροφή. Κάνω ένα back up και το ίδιο βράδυ ο υπολογιστάκος μου παρέδωσε πνεύμα εις τον κύριον (άθεε θεέ μου συγχώρα με). ένα τσουφ (ή και "βουπ" κατά την βασιλισσα των μικ και της προυπρουρικής (είναι συνθηματικά για μυημένους αυτά) ) και ο φορητός "πάει". τι start και restart. ο φορητός "έφυγε". τον έκλαψα όπως κάνουμε για κάποιον αγαπημένο που χάνουμε (το στενό πουκάμισο παιδιά! ναι αυτό που κλείνει από πίσω) , τον έβαλα ευλαβικά στην άκρη και ως καλή χήρα έψαξα για τον επόμενο και καλύτερο.

τελικά ,τώρα απολαμβάνω μια χλιδή. απορώ πως άντεχα τον προηγούμενο (αν ήμουν γυναίκα ,το παραδέχομαι, θα ήμουν μεγάλη πουτάνα) και ποιος τον θυμάται τον παλιό; ποιον είπατε;
όταν έχεις τον διπλοπύρινο (να σκάσεις παλιομυρικαστικό ερμινοειδές) επεξεργαστή, μηδέν θόρυβο και θερμότητα (τελικά πιο πολύ με τοστιέρα έμοιαζε το προηγούμενο) σιγά μην θυμάσαι τον παλιό.
τον γέρο. έχεις το τεκνό αγκαλιά και θα κοιτάξεις την ρυτίδα;
μην χέσω.