δημοκρατία;

Αυτή την ώρα που διαβάζεις αυτό το κείμενο, δύο άτομα κάνουν απεργία πείνας για να δικαστούν. Ναι όπως το διάβασες , κάνουν απεργία πείνας γιατί τους έχουν προφυλακιστέους από της 6 του Μάη του 2006. Τους συνέλαβαν μετά την πορεία που έγινε εκείνη την ημέρα σε καφετέρια του Θησείου. Τα άτομα αυτά δεν έχουν απορρίψει ότι συμμετείχαν στην πορεία. Έχουν απορρίψει όμως ότι συμμετείχαν στα επεισόδια.

Τα άτομα αυτά ανήκουν , όπως λένε, στον αντιεξουσιαστικό χώρο
Τα άτομα αυτά κινδυνεύουν σοβαρά λόγω της παρατεταμένης απεργίας πείνας. Και σου υπενθυμίζω ότι την πράττουν με σκοπό την εκδίκαση της υπόθεσής τους.



Τα άτομα αυτά είναι συνάνθρωποί μας και το ότι ανήκουν στον αντιεξουσιαστικό χώρο δεν σημαίνει ότι τους αφαιρούνται τα όποια δικαιώματά. Δικαιώματα που έχουμε κι εμείς. Και τα οποία αν καταργηθούν για αυτούς , δεν θα αργήσει η ημέρα που θα καταργηθούν και για μας.


Η δημοκρατία ,για να είναι δημοκρατία ουσιαστική κι όχι κατεπίφαση, θα πρέπει να την υπερασπιζόμαστε. Η δημοκρατία είναι κάτι που μας ανήκει. Η δημοκρατία δεν την προφυλάσσεται από ΕΚΑΜήτες και Δικαστές που θέλουν να φτιάξουν νέους Παρθενώνες (για όποιους δεν ξέρουν έτσι είχαν ονομάσει την Μακρόνησο). Όταν καταπατούνται τα δικαιώματα του διπλανού μου , καταπαντούνται και τα δικά μου. Στο χέρι μας είναι να την προασπίσουμε



Σχετικά με την κρισιμότητα της κατάστης της υγείας τους παραπέμπω εδώ.
Παραπέμπω επίσης σε ένα γράμμα που συνέταξαν μέσα από το Κρατικό Νοσοκομείο Νικαίας


Νομίζω ότι το είχε πει ο Benjamin Franklin ότι "όποιος παραχωρήσει ένας μέρος της ελευθερίας του για να είναι ασφαλής, σε λίγο καιρό δεν θα είναι ελεύθερος , ούτε ασφαλής".


Και έχουμε παραχωρήσει πολλά. Πάρα πολλά
Και μας ζητάνε περισσότερα. Πολύ περισσότερα.


Είναι καιρός που με τόση μπατσοκρατία νοιώθω πολύ ανασφαλής για την ασφάλειά μου και κυρίως για την ελευθερία μου.

μαλακία στον εγκέφαλο ή απλώς ανασφάλεια;

Σου έχει συμβεί ποτέ να έχεις όλη τη διάθεση να επικοινωνήσεις με άλλα άτομα κι όταν το καταφέρεις αυτό να νιώθεις ξενέρωτος; Ξενέρωτος γιατί έλεγες βλακείες, γιατί δεν άκουγες τον άλλον , τον έκανες να σε βαρεθεί κλπ. Προσωπικά ,τελευταία, έτσι νοιώθω με ποιο συγκεκριμένο ότι νοιώθω ότι λέω ανούσια πράγματα. Μερικές φορές με πιάνω να με βαριέμαι. Και προσπαθώ να καταλάβω αν πράγματι συμβαίνει αυτό ή είναι απλώς μια ανασφάλειά μου, μια κι από δαύτη έχω μπόλικη. Το μόνο που θα μπορούσα να πω ότι έχω εντοπίσει είναι ότι πολλές φορές λειτουργώ χωρίς σκέψη, εντελώς αυθόρμητα. Αυτό μάλλον είναι το βασικό αίτιο. Όμως γιατί να μην μπορώ να μου οργανώσω τη σκέψη μου έτσι (και κατεπέκταση και την ομιλία μου) ώστε να μην μετανιώνω;. Είναι κούραση; Κι αν ναι από τι;

Ίσως τα γράφω αυτά για να βρω τη λύση. Ίσως να δικαιολογηθώ σε κάποια άτομα. Ίσως απλά ήθελα να τα γράψω. Δεν ξέρω τι από όλα. Ίσως κι όλα μαζί και αυτό να είναι η αλήθεια.

αντί post

Σήμερα δεν μπόρεσα να φτιάξω post. Το προσπάθησα Όμως τα "υλικά" δεν έδεσαν τελικά. Οπότε σήμερα θα καθίσω να απολαύσω ένα βάζο γλυκό του κουταλιού πορτοκάλι (φρεσκότατο, σήμερα το παρέλαβα).

Επίσης θα προτείνω την ανάγνωση τούτου εδώ του ποιήματος (j). Εγώ το βρήκα υπέροχο. Με φοβερή δύναμη και ειλικρίνεια. Κι αν οι στίχοι φαίνονται σκληροί, διέκρινα πολύ αγάπη μέσα τους.

super κλαψομούνικο

-Μα τι είναι αυτά που γράφεις; Είναι δυνατόν; Ποια γυναίκα θα πλησιάσει έναν απογοητευμένο και κολλημένο με την πρώην του. Κι αυτό το τελευταίο το ποίημα; Δεν λέω καλό ήταν αλλά μέσα στην μαυρίλα, εντελώς κλαψομούνικο... Τι λέω; Σούπερ κλαψομούνικο!

Αυτά τα ολίγα χωσίματα μου έκανε η θεία Γωγώ χτες το απόγευμα. Μιλάμε δε μπορούσα να κρατήσω το ακουστικό. Βλέπετε η θεία Γωγώ είναι μεν θεία αλλά μια σούπερ θεία. Την αγαπώ πολύ γιατί έχει , ξέρετε, τη συνήθεια να μην κολλάει και να λέει την άποψή της χωρίς φόβο. Αγωνιά ,βλέπετε,βλέποντας αυτά τα ποιήματά και τα κείμενά μου. Το χάνουμε το παιδί, σκέπτεται. Ευτυχώς δεν λέει τίποτα στους δικούς μου. Δεν έχω πανοικογενειακό κράξιμο. Γιατί εντάξει η θεία Γωγώ είναι θεία, αλλά δεν είναι θείτσα. Είναι μούρη και προχωρημένη (όταν θέλει κι όπου θέλει).

Βέβαια ότι κι εγώ θα ήθελα να γράψω κάνα πιο χαρούμενο ποστ, είναι αλήθεια. Αλλά όλο στα τρεξίματα είμαι. Όμως ,για να πω και την μαύρη μου αλήθεια, πιο εύκολα μπορώ να εκφράσω την λύπη μου από τη χαρά μου. Τη χαρά μου στη τελική θέλω να τη ζω, όχι να τη γράφω.
Άλλωστε το γράψιμο ενός άσχημου συναισθήματος έχει ,κατά τη γνώμη μου, συγκεκριμένους σκοπούς:
1) Να εκφράσεις αυτό που νοιώθεις.
2) Να επικοινωνήσεις με τον εαυτό σου. Γράφοντας γι' αυτό βρίσκει ή έστω πλησιάζεις πιο πολύ την ουσία αυτού του αρνητικού συναισθήματος.
3) Να επικοινωνήσεις με άλλους ανθρώπους (αλλιώς γιατί να το κοινοποιήσεις;)
4) Να το σκοτώσεις. Ναι όσο και να φαίνεται κουλό όταν γράφεις για κάτι συνήθως το σκοτώνεις (μιλάω για συναισθήματα). Είναι σαν να το εγκλωβίζεις μέσα στις λέξεις.
5) Να δημιουργήσεις κάτι όμορφο, όσο ο οξύμωρο κι αν ακούγεται αυτό.

[για μια θλιμμένη άνοιξη]

Είναι μέρες τώρα, που μια θλιμμένη Άνοιξη
περιδιαβαίνει σε σκοτεινούς δαίδαλους σιωπής.

Είναι καιρός πια, που τα ρόδα της έχουν χάσει το χρώμα τους ,
το γλυκό τους άρωμα.

Μόνο κάτι αιχμηρά αγκάθια έχουν μείνει στη θέση τους,
σταθεροί προστάτες της.

Δεν αποζητά τον ήλιο όπως παλιά και τα δάκρυα είναι αυτά που την θρέφουν,
κι ο βουβός της πόνος.

Το θρήνος της αφουγκράζομαι στις σταγόνες της βροχής,

σε ανήλιαγους αρχαίους ναούς,

εκεί που οι χτύποι μιας καρδιάς σιωπήσαν.

Μα στο φεγγαρόφωτο νότες υφαίνονται και στίχοι.
Ελπίδα την ψυχή μου γεμίζει ο ψιθυριστός σκοπός τους...

Ζεστή θα είναι η ανατολή, εκείνου του μακρινού πρωινού,
που το κορμί της, οι ηλιαχτίδες, θα γλυκάνουν.

Ο έρωτας ,μέσα από τα στήθη της, θα ανθίσει τότε,
σκορπίζοντας τη λησμονημένη του μελωδία...

Η Άνοιξη θα έχει γεννηθεί ξανά.